Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/1509 K.2024/3782

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 16.10.2019 tarihli ve 2019/4630 Esas, 2019/15652 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 20.05.2015 tarihli kararda sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 163/3. maddesi uyarınca hükmolunan 1 yıl hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-a maddesi uyarınca 7.300,00 TL adlî para cezasına çevrildiği ve bu cezanın 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 163/3, 62. maddeleri uyarınca verilen 10 ay hapis cezasının, 7.300,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,