Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/15615 K.2024/20282

Isparta 4. Asliye Ceza Mahkemesinin,17.12.2014 tarihli ve 2013/510 Esas,2014/553 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın 20.08.2024 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu, mahkemenin 02.03.2023 tarihli, 2003/1037 Esas, 2004/105 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sanığın sorgusunda bildirdiği adrese çıkartıldığı, tebligatın aynı adreste bulunan abisine 09.01.2015 tarihinde teslim edildiği ,sanığın abisi ile aynı konutta birlikte oturup oturmadığının tespit edilmediği, aynı konutta oturulsa dahi sanığın tebliğ işlemi sırasında söz konusu adreste bulunup bulunmadığının da belirtilmediği, bu haliyle tebligatın Tebligat Kanununa aykırı olarak yapıldığı ve usulsüz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın 23.09.2021 tarihinde uzlaşma talebini içeren dilekçe verdiğinin ve temyiz isteminde bulunmadığının anlaşılması karşısında;