Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/15952 K.2025/2203

Kanun'un 141/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasına hükmedildiği, kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet hükmü kaldırılarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 145 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası tayin edildiği; ancak 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi gözetilerek neticeten sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık ve müdafiinin temyiz istemlerinin, suçun işlendiğine dair somut delil bulunmadığına, suç vasfının belirlenmesinde hata yapıldığına, sanık hakkında verilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve somut olayda 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu (dosya kapsamına göre sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.03.2014 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının,

kesinleşen sonraki suçun işlendiği 16.04.2016 günü yeniden işlemeye başladığı) belirlenerek yapılan incelemede.

6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e. maddesinde öngörülen hapis cezasının alt sınırı 2 yıldan 3 yıla çıkarılmış ise de, atılı suçun işlendiği 17.07.2012 tarihi itibariyle öngörülen hapis cezasının alt sınırının 2 yıl olduğu gözetilmeden, sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edilerek hüküm kurulduğu belirtilip temel ceza olarak 3 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek netice ceza belirlendiğinden sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 145 ve 62. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 10 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafîinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303/1. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanığın cezasının 10 ay hapis cezası üzerinden İNFAZINA" karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının,