Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16145 K.2025/9469

Sanık hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçu için kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde.

Sanık hakkında bu iki katılana yönelik verilen hükümlerin Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 09.01.2017 tarihli ve 2015/23320 Esas, 2017/181 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildikten sonra Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2018 tarihli ve 2017/132 Esas, 2018/956 Karar sayılı kararıyla sanığın hırsızlık eylemleri için uzlaşmadan düşme karar verildiği ve bu kararın 21.12.2018 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; verilen bu kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığı belirlenmekle;

sanığın hukuken geçersiz olan karara yönelik temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, II- Sanık hakkında katılanlar ..., ..., ... ve şikâyetçi ...'a yönelik hırsızlık suçu için kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında verilen mahkemece 13.02.2014 tarihli mahkûmiyet kararının Yargıtay 17. Ceza Dairesince onandığı 09.01.2017 tarihi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itiraz üzerine Dairece itirazın kabul tarihi olan 30.06.2020 arasında zamanaşımı süresinin durduğu anlaşılmakla yapılan incelemede.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında;

sanığın adlî sicil kaydında yazılı olan Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.07.2009 tarihli ve 2008/290 Esas, 2009/1098 Karar sayılı kararına konu olan hırsızlık suçundan hükmedilen 3 yıl hapis cezası yerine, sanığın eski hâle iade talebiyle istinaf etmesi üzerine dosyanın istinaf incelemesine gönderildiğinden dosyamızdaki suç tarihinden önce kesinleşmediği anlaşılan ve bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına esas alınmasına olanaklı olmayan Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2011 tarihli ve 2011/869 Esas, 2011/1662 Karar sayılı kararına yer verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına” ilişkin bölümler çıkartılarak,