Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16453 K.2025/10270

Hükümlü müdafiinin temyiz isteminin hükümlünün atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine yönelik olduğu anlaşılmakla hükmün temyizi kabil doluğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında Çıldır (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesinin 31.12.2004 tarihli kararı ile 765 sayılı TCK'nın 64.maddesi delaletiyle 492/1-9-son, 522/1, 59/2 maddeleri uyarınca hükmedilen 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezasına dair mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmeden kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK uyarınca yapılan uyarlama yargılamasında, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un “Lehe hükümlerin uygulanmasında usul” kenar başlıklı 9. maddesinin 4. fıkrasında yer alan.

“Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında; kesinleşen hükümlerde zamanaşımı nedeniyle davanın ortadan kaldırılamayacağı gözetilmeden, yargılamaya devamla bozma ilâmı doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.