Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16580 K.2024/20367

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/109346 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Dosya kapsamına göre, 1- Sanık hakkında yapılan yargılama sonunda, Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/10/2022 tarihli kararının hüküm kısmında "... TCK'nın 151/1 maddesi gereğince suçun işleniş biçimi dikkate alınarak takdiren alt sınırdan ceza tayini ile 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ..." şeklinde belirtilmesine karşın, anılan suça ilişkin ceza alt sınırının 4 ay olduğu gözetilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlenmesi suretiyle hükümde çelişki yaratılmış olmasında,

2-Hüküm kurulurken uzlaştırma hükümlerine tabi olmayan suçtan beraat kararı verilmesi hâlinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, hükümlünün katılana karşı silahla tehdit suçundan beraat ettiği, mala zarar verme suçundan ise mahkumiyetine karar verilmesi karşısında;

mala zarar verme suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı,

5271 sayılı Kanun'un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca hükümlüye yüklenen mala zarar verme suçu nedeniyle,

02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254. maddeleri gereğince yeni düzenlemeye göre uzlaştırma işlemleri yapılarak sonucuna göre hükümlünün hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Hükümlü hakkında yapılan yargılama sonunda, Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2022 tarihli kararının hüküm kısmında "... 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesi gereğince suçun işleniş biçimi dikkate alınarak takdiren alt sınırdan ceza tayini ile 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ..." şeklinde belirtilmesine karşın, anılan suça ilişkin ceza alt sınırının 4 ay olduğu gözetilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlenmesi suretiyle hükümde çelişki yaratılmış olması,

2.Hüküm kurulurken uzlaştırma hükümlerine tabi olmayan suçtan beraat kararı verilmesi hâlinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, hükümlünün katılana karşı silahla tehdit suçundan beraat ettiği, mala zarar verme suçundan ise mahkûmiyetine karar verilmesi karşısında;

mala zarar verme suçu yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan "...Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmadığı,

5271 sayılı Kanun'un 254/1. maddesindeki “Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması hâlinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253. maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca hükümlüye yüklenen mala zarar verme suçu nedeniyle,

02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254. maddeleri gereğince yeni düzenlemeye göre uzlaştırma işlemleri yapılarak sonucuna göre hükümlünün hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR