Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16885 K.2025/18511

Hükümlü hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Hükümlü hakkında, Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2002 tarihli ve 2001/1984 Esas, 2002/774 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verildiği,

bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 16.09.2004 tarihli ve 2003/5916 Esas sayılı ilâmı ile hükmün onanmasına karar verilerek hükmün kesinleştiği, infaz aşamasında uyarlama yargılaması talep edilmesi üzerine Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.07.2017 tarihli ve 2001/1984 Esas, 2022/774 Karar sayılı ek kararı ile uyarlama yargılaması yapılıp, 5237 sayılı TCK'nın lehe olduğunun kabulü ile yeni bir hüküm kurulduğu, bu kararında temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.09.2022 tarihli ve 2021/15685 Esas sayılı ilâmı ile hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası tekrar yapılan yargılama sonucunda.

Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2024 tarihli ve 2022/1042 Esas, 2024/829 Karar sayılı kararın gerekçesinde ''Yukarıdaki açıklamalar çerçevesinde yapılan değerlendirme neticesinde.

5237 sayılı Yasa da sanık lehine hükümler düzenlenmediğinden 765 sayılı Yasa'nın sanık lehine olduğu anlaşılmakla 03.05.2017 tarihli ve 2001/1984-2002/774 E. K. sayılı ilâm ile verilen hükmün aynen infazına, sanık hakkında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar vermekle aşağıdaki şekilde hüküm tesisi cihetine gidilmiştir'' denildiği ancak bu seferde hüküm kısmında ''uyarlama talebinin reddi ile yukarıda açıklanan gerekçelerle TCK'nın 7/2. maddesindeki kurala göre 21.06.2021 tarihli verilen kararın aynen infazına, sanık hakkında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına,'' şeklinde yazılması,

ancak dosyada 21.06.2021 tarihli bir karar bulunmadığı gibi, hükmün gerekçesinde belirtilen 03.05.2017 tarihli ek kararında 5237 sayılı TCK hükümleri uyarınca karar verilmesi, kısa kararla uzun kararda farklı uygulama yapılarak hükümde çelişki yaratılması,