Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2730 K.2024/4135

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

karar duruşmasında cezaevinde bulunan sanığın SEGBİS sistemi ile 16.05.2017 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltmaya neden olunduğu nazara alındığında sanığın temyiz talebinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.12.2012 tarihli ve 2012/3297 Esas sayılı iddianamesi ile; sanık hakkında, inceleme dışı sanıklar ile birlikte olay günü gece vakti katılana ait ikamete pencereye zarar vermek suretiyle girmesi ve ikametten bir adet pırlanta taşlı bileklik çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 116/1-4, 151/1, 53 ve 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.09.2013 tarihli ve 2012/1060 Esas, 2013/579 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 35, 116/4, 119/1-c ve 151/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 1 yıl 9 ay hapis, 2 yıl 8 ay hapis ve 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, sanık hakkında her üç hüküm yönünden aynı Kanun’un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.06.2016 tarihli ve 2014/29757 Esas, 2016/11609 Karar sayılı kararı ile tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme ve infaz tarihlerini gösterir şekilde dosya arasına alınmasından sonra sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedenine dayanılarak hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, Kütahya

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2017 tarihli ve 2016/548 Esas, 2017/369 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 143, 35, 116/4, 119/1-c ve 151/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 1 yıl 9 ay hapis, 2 yıl 8 ay hapis ve 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, sanık hakkında her üç hüküm yönünden aynı Kanun’un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 17.09.2021 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, inceleme dışı sanıklar ile önceden aldıkları karar doğrultusunda Kütahya iline hırsızlık amacıyla geldikleri, aracı yakın bir yere park edip katılanın zemin katta bulunan evine geceleyin saat 20.50 civarında çocuk odasının penceresini sert aletle açarak girdikleri ve katılanın duruşmadaki beyanından anlaşıldığı üzere içeriden herhangi birşey alamadan çıktıklarının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmemiş olup, katılanın beyanları, inceleme dışı sanıklar O.E ve T.C.Y'nin ifadeleri, 19.09.2012 tarihli yakalama tutanağı, olay yeri inceleme raporları, görgü ve tespit tutanağı, ekspertiz raporu, 15.03.2013 tarihli bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2011 tarihli ve 2010/376 Esas, 2011/113 Karar sayılı kararının sanığın temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23.10.2014 tarihli ilâmı ile bozulduğu, bozma sonrası İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.04.2015 tarihli ve 2014/593 Esas, 2015/184 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin de Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 27.06.2019 tarihli ve 2019/1253 Esas, 2019/11738 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinden sonra kesinleşen ilâm nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre başka da tekerrüre esas alınabilecek mahkûmiyetinin de bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında kurulan hükümlerde üç ayrı suçtan mahkûmiyet kararı bulunan söz konusu ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kütahya