Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/2831 K.2025/12170

I.Sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa bozma öncesindeki yargılamada re'sen 08.04.2016 tarihli İstanbul Barosuna yazılan yazı üzerine 28.04.2016 tarihinde atanan müdafîinin bozmadan sonraki duruşmalara katılmadığı, sanığın da bozma sonrasındaki 20.12.2022 tarihli duruşmasında alınan savunmasında müdafi istemediğini belirttiği gibi sanığa zorunlu müdafii atanması da gerekli olmadığı hâlde, re'sen atanan müdafi Av. ...'a tebliğ edilen karar, anılan müdafî tarafından temyiz edilmiş ise de, müdafinin sanık hakkında verilen hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, sanık müdafîinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

II.Sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın 2 yıl 6 hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği hükmedilen cezanın sonuç olarak 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;