Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3211 K.2025/1945

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu sırada uygulama maddesi olarak TCK’nın 142/1-b maddesi yerine 142/2-b maddesinin belirtilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanıkların şikâyetçiye yönelik hırsızlık suçundan neticeten 10 ay, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümler aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanıklar hakkında tayin olunan 11 ay 20 gün ve 10 ay hapis cezalarının CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 10 ay ve 5 ay hapis cezaları üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 10 ay ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2.Sanık ...'ya ait adli sicil kaydı incelendiğinde tekerrüre esas alınacak ilâmın bulunmamasına rağmen gerekçeli kararda sanığa ait olmadığı anlaşılan İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2013 tarihli ve 2011/644 Esas, 2012/1018 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması,