Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3525 K.2025/4156

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 27.11.2023 tarihli ve 2023/1958 Esas, 2023/3983 Karar sayılı kararı ile 25.01.2024 tarihli ve 2023/1958 Esas, 2023/3983 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı TCK’nın 116/1, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiği ifade edilerek hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada, sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan TCK’nın 116/4, 62 maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılması,

sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının artırıldığı, böylece sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmünde temyizi kabil olduğunun anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden temyiz talebinin reddine dair Mahkemece verilen 25.01.2024 tarihli ek karar kaldırılarak 27.11.2023 tarihli karara yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.