Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/382 K.2024/3742

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/128351 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Dosyada mevcut sanığa ait adli sicil kaydının incelenmesinde, 24/09/2009 tarihinde kesinleşen Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/05/2009 tarihli ve 2008/415 esas, 2009/470 sayılı kararının tekerrüre esas olduğu ancak, anılan kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28/11/2022 tarihli ve 2021/24414 esas, 2022/16506 karar sayılı ilâmı ile tebliğin usulsüz olduğundan bahisle temyiz başvurusunun öğrenme üzerine ve süresinde olduğunun kabul edilmesini müteakip, anılan kamu davasının zamanaşımının dolması nedeniyle düşmesine karar verildiği,

Dosya kapsamına göre, Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/08/2010 tarihli ve 2010/383 esas, 2010/643 sayılı kararı ile 02/05/2019 tarihli ve 2019/96 esas, 2019/283 sayılı kararında sanık hakkındaki Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/05/2009 tarihli ve 2008/415 esas, 2009/470 sayılı kararının tekerrüre esas olduğu kabul edilerek, sanığın mahkum olduğu hapis cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, ancak Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28/11/2022 tarihli ilâmı ile anılan kararın zamanaşımının dolması nedeniyle düşmesine karar verilmesi üzerine,

sanığın, hakkında uygulanan tekerrür hükmünün anılan karardan çıkartılması talebinin, Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/06/2023 tarihli ek kararı ile adli sicil kaydında yer alan başka bir suç ile ilgili olan Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2002 tarihli ve 2000/353 esas, 2002/168 sayılı kararının tekerrüre esas alınabilecek olması nedeniyle hükmün infazında bir değişiklik oluşmayacağından bahisle reddine karar verilmiş ise de, Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2002 tarihli kararına konu mahkumiyetin 912,60 Türk lirası olup, karar tarihi itibarıyla kesin nitelikte olduğundan dolayı tekerrüre esas alınamayacağı,

dolayısıyla karar tarihleri itibarıyla sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek bir kararının da bulunmadığı gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dosyada mevcut hükümlüye ait adlî sicil kaydının incelenmesinde, 24.09.2009 tarihinde kesinleşen Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2009 tarihli ve 2008/415 Esas, 2009/470 Karar sayılı kararının tekerrüre esas olduğu ancak, anılan kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2021/24414 Esas, 2022/16506 Karar sayılı ilâmı ile tebliğin usûlsüz olduğundan bahisle temyiz başvurusunun öğrenme üzerine ve süresinde olduğunun kabul edilmesini müteakip, anılan kamu davasının zamanaşımının dolması nedeniyle düşmesine karar verildiği,

Dosya kapsamına göre, Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2019 tarihli ve 2019/96 Esas, 2019/283 Karar sayılı kararında hükümlü hakkında Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2009 tarihli ve 2008/415 Esas, 2009/470 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasının tekerrüre esas olduğu kabul edilerek, hükümlünün mahkûm olduğu hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve kararın bu şekilde kesinleştiği ancak Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ilâmı ile anılan kararın zamanaşımının dolması nedeniyle düşmesine karar verilmesi üzerine,

hükümlünün hakkında uygulanan tekerrür hükmünün anılan karardan çıkartılması talebinin, Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2023 tarihli ek kararı ile adlî sicil kaydında yer alan başka bir suç ile ilgili olan Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2002 tarihli ve 2000/353 Esas, 2002/168 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınabilecek olması nedeniyle hükmün infazında bir değişiklik oluşmayacağından bahisle reddine karar verilmiş ise de, Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2002 tarihli kararına konu mahkûmiyetin 912,60 Türk lirası olup,

hapis cezasından çevrilmesi nedeniyle karar tarihi itibarıyla kesin olmadığı ve tekerrüre esas alınabilecek olduğu, bu cezanın hükümlünün tekerrüre esas alınan ilâmına göre daha az ceza içerip, lehe olması nedeniyle bu ilâmının kararda 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesine esas alınan ilâm olarak gösterilmesi gerektiğinden itirazın açıklanan nedenle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR