Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3926 K.2025/4060

Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, "ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve 272. maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere ilk derece mahkemelerinin görevine giren kanunda üst sınırı iki yılı kadar hapis (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin bölge adliye mahkemeleri kararlarının temyizi mümkün olmaması karşısında;

temyiz isteminin reddine dair, 04.01.2024 tarihli ve 2022/2201 Esas, 2023/4026 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II. Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

İlk derece mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasına yönelik sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak sanığın beraatine şeklinde verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, somut olayda hırsızlık suçuna konu kapının mülkiyetinin katılana ait olduğuna, sanığın kendisine ait diğer bölümlere geçmek için söz konusu ortak kullanımda bulunan kapıyı kullanmak istemesine rağmen katılanın buna izin vermemesi üzerine söz konusu kapıyı söktüğüne ilişkin beyanların gerçeği yansıtmadığına, her bağımsız bölümün kendine has kapısı olduğuna,

Bölge Adliye Mahkemesinin kararında söz konusu kapının ortak kullanımda bulunduğuna ilişkin katılan vekilinin bu şekilde bir beyanı bulunmamasına rağmen hükmün gerekçesine bu beyanın yazılmasının gerçeği yansıtmadığına, kiralan taşınmaza ilişkin numara taşının sanık tarafından sökülüp götürülmesine ilişkin delil bulunmadığına dair gerekçenin yerinde olmadığına ilişkin olduğu, belirlenerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesine,