Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/413 K.2024/11082

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/130186 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 193/2. maddesinde yer alan, "Sanık hakkında, toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir." şeklindeki ve anılan Kanun'un 195/1. maddesinde yer alan "Suç, yalnız veya birlikte adlî para cezasını veya müsadereyi gerektirmekte ise; sanık gelmese bile duruşma yapılabilir.

Bu gibi hâllerde sanığa gönderilecek davetiyede gelmese de duruşmanın yapılacağı yazılır." şeklindeki düzenlemelerde belirtilen istisnai durumlar dışında sanığın savunması alınmadan mahkûmiyet hükmü kurulmasının mümkün olmadığı nazara alındığında, mahkemesince kovuşturma aşamasında sanığın savunmasına başvurulmadan, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE - KARAR

Katılan ...'ın yokluğunda verilen hükmün katılanın kovuşturma aşamasında alınan beyanında bildirdiği bilinen son adresi olan "Pelitlibağ Mah. 1100 Sok. No:3/5 .../ ..." adresine MERNİS şerhi bulunmaksızın tebliğe çıkartılması gerektiği gözetilmeden, "Hacıkaplanlar Mah. 712/1 Sk.

No:15 İç Kapı No:7 .../..." adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesi uyarınca yapılan tebliğ işleminin geçersiz olması karşısında; hükmün usûlüne uygun kesinleşmediği belirlenmekle; kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, Denizli 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2022 tarihli kararının katılana usûlüne uygun olarak (katılanın cezaevinde olması halinde, cezaevindeki katılana aynı Kanun’un ve 35/son maddelerine göre tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği bilinen son adresine kararın tebliği,