Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/439 K.2024/3967

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın mala zarar verme suçundan mahkûmiyetine dair 21.05.2015 tarihli hükmün sanık tarafından temyizi sonrasında, Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 10.03.2020 tarihli ve 2020/7072 Esas, 2020/3736 Karar sayılı ilâmı ile mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün onanmasına karar verilmesinin ardından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.01.2024 tarih ve KD-2023/102629 sayılı itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.01.2024 tarih ve KD-2023/102629 sayılı itirazının KABULÜNE, Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 10.03.2020 tarihli ve 2020/7072 Esas, 2020/3736 Karar sayılı mala zarar verme suçu yönünden onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığa isnat edilen TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun takibinin şikâyete tabi olması nedeniyle, şikâyetçi ...'ın, 31.01.2012 tarihli duruşmada şikâyetten vazgeçmesi karşısında, sanıktan şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın şikâyetçiye yönelik eylemine uyan TCK'nın 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,