Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5103 K.2024/8785

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında Dairemizin 26.04.2022 tarihli ve 29232-8285 sayılı bozma kararından önce kurulan 07.03.2016 tarihli ilk kararda, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği ve ilk hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması karşısında, bozmadan sonra kurulan 19.01.2024 tarihli kararda, sanığın adli sicil kaydındaki ilâm tekerrüre esas alınarak tekerrür hükümleri uygulanırken 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında bu kez 2. kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,