Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/556 K.2024/3259

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 23.11.2023 tarihli ve 2017/1006 Esas, 2017/952 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Kararın verildiği 28.04.2017 tarihinde atılı suçtan Kayseri Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunan sanığa, kararın cezaevi aracılığıyla 11.05.2017 tarihinde tebliğ edildiği, kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmediği gibi, cezaevinde yapılan gerekçeli karar tebliğinin de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılmaması nedeniyle geçersiz olduğu,

ancak sanığın 18.05.2017 tarihli dilekçesi ile "Cezamın onaylanmasını tarafıma müddetname verilmesini istiyorum." şeklinde dilekçe verdiği ve karardan en geç bu tarihte haberdar olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın temyiz isteminin reddine dair 23.11.2023 tarihli ve 2017/1006 Esas, 2017/952 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesine,