Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/5725 K.2025/17936

I- Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelemesinde

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 17.02.2022 tarihli ve 2022/554 Esas, 2022/633 Karar sayılı kararının sanık müdafiinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2021 tarihli ve 2019/973 Esas, 2021/1051 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 17.02.2022 tarihli ve 2022/554 Esas, 2022/633 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.03.2023 tarihli Tebliğnamesi üzerine Dairemizin 02.10.2025 tarihli ve 2023/13224 Esas, 2025/17213 Karar sayılı ilâmı ile temyiz isteminin incelenerek karar verildiği,

ancak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 29.03.224 tarihli Ek Tebliğname ile, sanık hakkında aynı karar nedeniyle yeniden Tebliğname düzenlendiği anlaşılmakla; bu itibarla bahse konu temyiz başvurusu yönünden Dairemizce daha önce karar verilmesi ve bu aşamada yapılacak bir işlem bulunmaması nedeniyle, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelemesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın daha önce katılan ile beraber çalıştıklarına, bu sebeple birbirlerinin malzemelerini kullandıklarına, dükkanlarına rahatlıkla girdiklerini beyan ettiğine, öncelikle katılana bu hususun sorularak açıklık getirtilmesi gerektiğine, sanığın ihtiyaç nedeniyle aracını tamir etmek için anahtar aldığına, diğer aldığı aletin ise kendisine ait olduğuna, sanığın hırsızlık kastının bulunmadığına, sanığın hırsızlık yaptığı kabul edilse bile,

ihtiyaç nedeniyle sadece 1 adet anahtar aldığına, diğer alınan malzemelerin ise sanığa ait olduğuna, bunun aksinin her türlü şüpheden uzak somut delille ispatlanamadığına, bu durumda anahtarın değerinin azlığı nedeniyle sanığın almış olduğu cezadan indirim yapılması gerekirken, sanık hakkında bu indirimin uygulanmadığına, ayrıca sanığa bir zarar varsa, bu zararı giderip gidermeyeceğinin sorulmadığına, Mahkemece alt sınırdan uzaklaşılmasının da usûl ve yasaya aykırı olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçların gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığın savunmasının zorunlu müdafii huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,