Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6074 K.2024/12827

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.04.2024 tarihli ve KYB-2024/31015 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Sanığın mala zarar verme eylemini Nilüfer Belediyesine ait binaya karşı işlemiş olması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a maddesi uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiş ise de, olağanüstü ve istisnaî kanun yolu olan kanun yararına bozmanın aleyhe tesir etmeyeceği ve sonuca etkili bir durum meydana getirmeyeceği gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olaya ilişkin, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 22/03/2016 tarihli ve 2015/750 esas, 2016/4903 sayılı ilâmda, "...Müştekinin, işyerinin iki buçuk yıldır kapalı durumda olduğunu beyan etmesi karşısında işyerinin faal olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerlerine atılı bulunan işyeri dokunulmazlığını ihlâl suçunun TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi...", Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 11/01/2016 tarihli ve 2014/24069 esas, 2016/71 sayılı ilâmda,

"...Katılan ...'ün işyerinin kapalı durumda olduğunu beyan ettiği, olay yeri inceleme raporu içeriğine göre de dava konusu yerin faal olmadığı gibi güvenlik görevlisinin de bulunmadığının anlaşılmış olması karşısında, sanığın üzerine atılı bulunan işyeri dokunulmazlığını ihlâl suçunun TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi..." şeklinde belirtildiği üzere,

Somut olayda, sanığın hırsızlık amacıyla girdiği Nilüfer Belediyesine ait düğün salonunun, 01/06/2022 tarihli kolluk araştırma tutanağına ve müşteki sıfatıyla iadesine başvurulan Murat Barın'ın beyanına göre faal olmadığı, halihazırda boş olduğu, bir işletmecisinin de bulunmadığının belirtilmesi nedeniyle iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4. maddesinin(d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Somut olayda, hükümlünün hırsızlık amacıyla girdiği Nilüfer Belediyesine ait düğün salonunun, 01.06.2022 tarihli kolluk araştırma tutanağına ve şikâyetçi sıfatıyla ifadesine başvurulan Murat Barın'ın beyanına göre faal olmadığı, halihazırda boş olduğu, bir işletmecisinin de bulunmadığının belirtilmesi nedeniyle iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden hükümlünün beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

3. 5271 sayılı Kanun’un 223/2. maddesinin (a) bendi uyarınca hükümlünün beraatine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR