Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/7514 K.2024/17529

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.04.2024 tarihli ve 2021/1050 Esas, 2021/1403 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği belirtilmiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamında da bahsedildiği üzere.

7201 sayılı Kanun’un 11. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin (...Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır) gerekçede ortaya konan sakıncalı hâlin gerçekleşmiş olması nedeniyle, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulan sanığın yokluğunda verilen kararın usulüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilmesi gerekli olduğu;

ancak sanığın ilk olarak 04.10.2023 tarihli dilekçe ile herhangi bir temyiz isteminde bulunmadan hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmamasını talep ettiği, dolayısıyla yokluğunda verilen karardan en geç bu tarihte haberdar olan sanığın, kararı 5237 sayılı Kanun'un 291. maddesinde öngörülen yasal on beş günlük süreden sonra 06.03.2024 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında.