Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/7547 K.2024/10928

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken hüküm fıkrasında uygulama maddesinin 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesinin gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozmadan önce kurulan 29.01.2016 tarihli ilk kararda, tekerrüre esas alınan ilâm belirtilmeksizin 1. kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği ve ilk hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması karşısında, bozmadan sonra kurulan 12.03.2024 tarihli kararda, sanığın adli sicil kaydındaki Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2013 tarihli ve 2011/18 Esas, 2013/23 Karar sayılı ilâmı tekerrüre esas alınarak tekerrür hükümleri uygulanırken 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında bu kez 2. kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi,