Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/8237 K.2024/11420

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE, II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında eksik araştırma sonucu karar verildiğine, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, somut olayda kast unsurunun oluşmadığına, iştirâk hükümlerinin uygulanma imkânının olmadığına ve sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli ve 2014/273 Esas, 2015/388 Karar sayılı kararının, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2022/567 Esas, 2022/5603 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği, kesinleşme tarihi olan 24.03.2022 gününün yargılamaya konu suç tarihi olan 05.01.2023 gününden önce olduğu ve bu sebeple bahsi geçen ilâmın tekerrüre esas alınması suretiyle sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirâk edilmemiş;

dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen "İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez." hükmü uyarınca hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanan sanığın cezasının infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına mahkemesince karar verilemeyeceği, bu hususun 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi uyarınca infaz hâkiminin görevi kapsamında infaz aşamasında değerlendirilebileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından yer alan "sanığın cezasının infazından sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" cümlesinin çıkarılmasına karar verilmek suretiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesine,