Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/103 K.2025/4875

Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2018 tarihli ve 2018/302 Esas, 2018/611 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın 25.07.2019 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması karşısında.

Mahkemenin eski hâle getirme ve temyiz talebine ilişkin ek kararlarının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

UYAP'tan yapılan incelemede, karar tarihinde İzmir (Kapatılan) Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğuna dair kaydın bulunması nedeniyle SEGBİS aracılığı ile hazır edildiği anlaşılan sanığın, yüzüne karşı verilen 10.07.2018 tarihli hükmün yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığı anlaşılmakta ise de; sanığın 01.01.2019 tarihli dilekçesinin içeriğine göre yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu, bu talebinin 16.01.2019 tarihli ek karar ile reddedildiği,

11.03.2019 tarihli dilekçesi ile uzlaşma hükümlerinin uygulanması talebinde bulunduğu, bu talebinin de 02.04.2019 tarihli ek karar ile reddedildiği, 25.07.2019 tarihli dilekçesi ile ise kanun yolundaki hata nedeniyle eski hâle getirme ve temyiz talebinde bulunduğu,