Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2025/1144 E. , 2025/4107 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2002/29 E., 2002/214 K. SUÇ : Hırsızlık KARAR : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma 5237 sayılı Kanun’un lehe hükümlerinin değerlendirilmesi maksadıyla dosyanın ele alınıp, duruşma açılmadan evrak üzerinde 23.01.2006
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2025/1144 E. , 2025/4107 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2002/29 E., 2002/214 K. SUÇ : Hırsızlık KARAR : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma 5237 sayılı Kanun’un lehe hükümlerinin değerlendirilmesi maksadıyla dosyanın ele alınıp, duruşma açılmadan evrak üzerinde 23.01.2006 tarihli ek karar ile uyarlama yapılmak suretiyle 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522. maddeleri gereğince 1 yıl hapis cezasına ilişkin ilâmın aynen infazına, hükümlünün yokluğunda verilen kararın direk 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca usulsüz şekilde tebliğ edildiği anlaşılmakla hükümlünün öğrenme üzerine verdiği dilekçenin temyiz istemi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; Hükümlü hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda açıklanan gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 493/1, 522. maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; hükümlünün suç tarihinde gece saat 21.00 sıralarında yanında suça sürüklenen çocuk Ö. D. ile birlikte şikâyetçiye ait evin 3 metre yüksekliğindeki bahçe duvarından şahsi çeviklikle atlayarak sağlam ve muhkem olan giriş kapısının camını yerinden sökmek suretiyle içeri girip pek hafif değerde 7-8 adet sigarayı çalmaları şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 ve 145. maddelerine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun'un 116/4 ve 119/1-c maddelerine uyan konut dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu (Dosya içerisindeki Görgü ve Tespit Tutanağı içeriğine göre suça konu eve girerken herhangi bir zarar verilmediğinden 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçunun oluşmayacağı) anlaşılmakla, 765 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri uyarınca uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilerek, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de; 765 sayılı Kanun uyarınca yapılan uygulamanın açıkça hükümlü lehine olduğu saptandığından yukarıda anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre ek karara yönelik temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.