Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/13435 K.2025/25132

Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin "Şüpheden sanığın yararlanması gerektiği, çalındığı belirtilen miktarda mazotun bir binek otomobille taşınmasının hayatın olağan akışına aykırı bulunduğu", sanık ...’in temyiz isteminin "Cezai ehliyetinin bulunmadığı savunmasının dikkate alınmadığı", sanık ... müdafiinin temyiz isteminin "Şüpheden sanığın yararlanması gerektiği, sanıkların baz istasyonlarının bulunduğu tepeye çıkma nedenlerinin temiz hava almak istemeleri olduğu, olay sıralarında sanıkların oradan geçmesinin tamamen tesadüf olduğu,

sanıkların ifadelerinin birbirine benzer olduğu, sanığın suçu işlemediği, suçsuz olduğunu kanıtlamakla yükümlü olmadığı, delil olarak sunulan bilgilerin olayın açığa kavuşması açısından somut bir kanıt olarak ispatlanamadığı, sanığın kendi rızası ile karakola gidip ifade verdiği, baz istasyonlarının kilitlerinin kırıldığına dair kabule nasıl ulaşıldığının anlaşılamadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alınmaksızın, ikinci defa mükerrir sayılan sanık hakkında cezasının infazından sonra koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ve sanık ...'in temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli ve 2019/356 Esas, 2020/2076 Karar sayılı, beraat hükümleri kaldırılarak sanıkların mahkûmiyetlerine dair hükümlerinin 5271 sayılı Kanun'un 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303/1-d maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerinden “Sanığın ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından,

5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince infaz sırasında sanık hakkında koşullu salıverme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" ilişkin kısımların çıkarılarak yerlerine "04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nın 58/7. maddesi dikkate alındığında,