Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/13873 K.2025/23749

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. Maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak: Hüküm fıkrasında kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken uygulama maddesinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesi olarak yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan,