Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/14026 K.2026/1127

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinde "Temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinde ise "Temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "etkin bir yargılama yapılmadığına, eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 146. maddelerine uyup uymadığının tartışılmadığına, sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden faydalandırılmadığına ve lehine hükümlerin uygulanmadığına" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Dosya içeriğine göre temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Dairemizin 15.01.2024 tarihli bozma ilâmından önce verilen, aleyhe istinaf olmayan ve yine aleyhe temyize de konu olmayan Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2019 tarihli ve 2018/2 57... /1276 Karar sayılı kararında sanığın Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2015/349 Esas, 2015/607 Karar sayılı 08.07.2015 tarihinde kesinleşen ve 15.04.2016 tarihinde infazı tamamlanan, 5237 sayılı Kanun'un 86/2-2, 86/3-a, e, 62,

52/2. maddeleri gereğince verilen 4.000,00 TL adlî para cezasının tekerrüre esas alındığı bozma sonrası kurulan hükümde 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2017 tarihli ve 2016/217 Esas, 2017/456 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43, 1 68... . maddeleri gereğince 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün 24.11.2017 tarihinde kesinleştiğinden bahisle sanığın ikinci kez mükerrir olduğuna karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı Kanunu’nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkarılmasına ve “5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek,

Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/349 Esas ve 2015/607 Karar sayılı ilâmının 08.07.2015 tarihinde kesinleşen ve 15.04.2016 tarihinde infazı tamamlanan 4000 TL Adli Para cezasının tekerrüre esas alınarak mükerrir olan sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58/7. maddesi uyarınca 1. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmek suretiyle,