Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/14510 K.2025/21538

Başsavcılığının 04.11.2025 tarihli ve KYB-2025/124091 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın asker arkadaşı olan katılana lavaboya gideceğini söyleyip telefonun ışığını açmasını isteyerek katılandan aldığı telefonla birlikte yanından ayrıldığı ve sonrasında geri dönmediğinin iddia ve kabul edildiği olayda, her ne kadar, Mahkemece nitelikli hırsızlık suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

11. Ceza Dairesinin 17/03/2025 tarihli ve 2025/371 esas, 2025/3464 karar sayılı ilâmında yer alan, "Taraflar arasında uzlaştırma kurumu usulüne uygun bir şekilde uygulanmadığı halde Mahkemesince uzlaşmanın sağlandığı gerekçesiyle sanık hakkında hırsızlık suçundan düşme hükmü kurulması yasaya aykırı ise de; müşteki ...'ın olay günü arkadaşına gitmek için yürüdüğü sırada, mahalleden tanıdığı olan sanık ... ile karşılaştığı, sanığın birini aramak bahanesi ile müştekiden Samsung S-5660 Galaxy marka cep telefonunu istediği, müştekinin, sanığa cep telefonunu görüşme yapması için verdiği,

ancak sanığın telefonu alarak olay yerinden uzaklaştığı iddia ve kabul olunan olayda suç vasfının TCK'nın 155/1. maddesine temas ettiği,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında.

Somut olayda, katılan ile sanığın birbirlerini askerlik döneminden tanımaları ve suça konu telefonun katılanın rızasıyla sanığa verilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin uzlaştırma kapsamında bulunan ve 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlünün, daha evvelden birlikte askerlik yapmış olmalarından dolayı tanıdığı katılan ile suç tarihinde buluştukları internet kafede otururlar iken, katılana, tuvalete gideceğini, ancak internet kafenin tuvaletinin ışığının yanmadığını söyleyerek bu nedenle cep telefonunun ışığından faydalanmak için katılandan cep telefonunu istediği ve katılanın da cep telefonunu hükümlüye verdiği, ardından hükümlünün, kendisini katılana fark ettirmeden suça konu cep telefonu ile birlikte gündüz vakti internet kafeden uzaklaştığı olayda; hükümlü tarafından, suça konu cep telefonunun, katılanın iradesi dışında bulundukları internet kafeden götürüldüğü,

böylelikle cep telefonunun zilyetliğinin katılan tarafından hükümlüye devredilmediği de dikkate alındığında, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu, anılan eylemin, 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturmayacağı anlaşılmakla, mahkemenin suç vasfının hırsızlık olduğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR