Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/15452 K.2026/2341

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

1- Şikâyetçinin 30.06.2025 tarihli dilekçesi ile, "Uzlaştıklarını, anlaştıklarını, zararının giderildiğini, şikâyetinden vazgeçtiğini" bildirmesi karşısında; sanık hakkında TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi, Kabule göre de.

2- Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 12.02.2020 tarihli ve 2019/13115 Esas, 2020/1995 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 07.07.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl hapis cezasının, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının,