Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/266 K.2025/17219

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık vasisinin 25.11.2024 havale tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle 13.11.2024 tarihli dilekçesi üzerine Bakırköy 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2024 tarihli temyizin reddine ilişkin ek kararın hukuksal değerden yoksun olduğu belirlenerek sanık ve müdafiinin yokluğunda yüzüne verilen karar sanık müdafii tarafından temyiz edilmemiş ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında da bahsedildiği üzere, 7201 sayılı Kanun'un 11/1. maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi gereğince sanığın yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka sanığa da ayrıca tebliğ edilmesinin gerektiği, ancak sanığa kararın tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat belgesine rastlanılmadığından, sanık vasisinin öğrenme üzerine yapmış olduğu 13.11.2024 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c ve 62. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilip sonuç olarak 1 yıl hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,