Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/3865 K.2025/7995

Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen hükmün bilinen ve adres kayıt sistemindeki adres ile aynı olan adresine mernis adresi olduğu belirtilmeksizin Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde,

aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, doğrudan en son bildirdiği adrese,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulsüz olarak tebliğ edildiği anlaşılmışsa da.

24.02.2020 tarihli müddetnameye itiraz dilekçesi,bunun üzerine Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen sanığa 05.03.2020 tarihinde tebliğ edilen 03.03.2020 tarihli ek karara göre karardan haberdar olduğu, hükmü 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde öngörülen yedi günlük yasal süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 13.01.2025 tarihli, 2017/792 Esas ve 2017/822 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden,