Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/4107 K.2025/15167

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyizinin sanığın eyleminin TCK'nın 141 veya 142/1-e maddelerine uyduğu hâlde 142/2-h maddesinden uygulama yapılarak fazla ceza tayin edildiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede. Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Mahkemenin 03.12.2024 tarihli kısa kararında sanığın tekerrüre esas adlî sicil kaydı bulunmamasına rağmen mükerrirliğine karar verilmesine rağmen gerekçeli kararda hüküm fıkrasında tekerrüre ilişkin karar verilmeyerek kısa ve gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması,