Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5528 K.2025/14413

Kanun'un 9. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafîinin temyiz isteminin; sanığın tüm aşamalarda pişmanlığını dile getirdiğine, malın değerinin azlığı sebebiyle 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Katılanın aşamalarda, cebinde bulunan 7 adet 100 TL parasının çalındığını, takip sonucu yakalanan sanığın kaçarken yere attığı paralardan 600 TL’nin kolluk görevlilerince kendisine iade edildiğini; ancak 100 TL’nin bulunamadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden eylemin teşebbüs aşamasında kaldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından,

kararın gerekçe kısmında suç vasfının oluşa uygun şekilde elde veya üstte taşınan eşyayı özel beceri ile almak suretiyle hırsızlık olarak belirlendiği hâlde hüküm kısmında bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İstanbul 18. (Kapatılan Beyoğlu 4.) Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2007 tarihli ve 2006/297 Esas, 2007/138 karar sayılı ilamında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uygulanmış ise de, bozma öncesi kurulan 16.01.2018 tarihli hükümde, aynı ilam tekerrüre esas alınarak birinci kez mükerrirlik uygulaması yapıldığı, anılan hükme yönelik aleyhe bir temyiz istemi bulunmamasına rağmen bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda ikinci kez mükerrir olduğu belirtilip, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108/3. maddesi gereğince ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasından "ikinci kez mükerrirliğe" ve 04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca,