Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5693 K.2025/12509

Başsavcılığının 28.03.2025 tarihli ve KYB-2025/33198 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, 1-07.09.2019 tarihinde sanığın müştekinin iş yerinden gerçekleştirdiği hırsızlık eylemi nedeniyle, müştekinin soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanlarında 800,00 Türk lirası zararının bulunduğu ifade ettiği, sanığın ise 07/10/2019 tarihinde alınan savunmasında, müştekinin zararının evvelce başka bir olay nedeniyle gözaltına alındığı esnada üzerinden çıkan ve Bursa

2. Sulh Ceza Hakimliğinin 09/09/2019 tarihli ve 2019/5098 değişik iş sayılı kararı ile el konulup adli emanete alınan 1.511,50 Türk lirası tutarın içinden karşılanmasını talep etmesine karşın, mahkemesince yapılan yargılama sonunda müştekinin zararının rızaen karşılanmadığından bahisle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; sanığın adli emanette bulunan parasının müştekinin zararını karşılamaya yeterli olduğu gibi, dosya arasında bulunan 09/08/2019 tarihli tutanakta söz konusu paranın suçun işlenmesi sonucu elde edilen bir tutar olduğuna ilişkin bir husus da bulunmadığı,

bu halde sanığın duruşma sırasındaki muvafakati de bildirilmek suretiyle farklı bir soruşturma sırasında sanıktan çıkan ve Adli Emanetin 2019/9831 defter sırasına kayıtlı paranın sanığa iade edilip edilmeyeceğinin Cumhuriyet Başsavcılığından sorularak, söz konusu tutarın iade edilmesi halinde, sanığa iade edilecek toplam paradan 800,00 Türk lirasının müştekiye ödemesinin yapılmak üzere dosyaya gönderilmesinin istenilmesi sonrasında, sonucuna göre sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği, 2-Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dayanak alınan Bursa

18. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/517 esas, 2014/338 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın üzerine atılı suçun uzlaşma kapsamında kaldığından bahisle anılan Mahkemenin 31/07/2019 tarihli ek kararı ile düşme kararı verildiği, sanığın tekerrüre esas olabilecek herhangi mahkûmiyet kaydının da bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Sanığın katılana ait iş yerine girerek kasa bölümündeki çekmecede bulunan cüzdan içinden 800,00 Türk lirası çaldığı olayda, sanığın başka bir olay nedeniyle yakalandığı esnada, üzerinden çıkan 1.541,50 Türk lirasından 30,00 Türk lirasının diğer olayın şikâyetçisine iade edildiği, geriye kalan 1.511,50 Türk lirasının ise, adli emanete alındığı, sanığın kovuşturma aşamasındaki 07.10.2019 tarihli savunmasında, katılanın zararının adli emanete alınan bu tutarın içinden karşılanmasını talep ettiği, sanığın bu iradesini 23.10.2019 tarihli duruşmada da yinelediği,

09.08.2019 tarihli tutanakta, söz konusu paranın suçun işlenmesi sonucu elde edilen bir tutar olduğuna ilişkin bir husus da bulunmadığı, sanığın duruşma sırasındaki savunması da bildirilmek suretiyle, adli emanetin 2019/9831 sırasına kayıtlı paranın sanığa iade edilip edilmeyeceği Cumhuriyet Başsavcılığından sorularak,

söz konusu tutarın iade edilmesi hâlinde, sanığa iade edilecek toplam paradan 800,00 Türk lirasının katılana ödemesinin yapılarak ve buna dair yapılan işlemlerin akıbeti sorularak sonucuna göre sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. 2. Sanık hakkında, adli sicil kaydında yer alan Bursa

18. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.09.2014 tarihli ve 2014/517 Esas, 2014/338 Karar sayılı ilâmına konu tehdit suçundan aldığı mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uygulanmış ise de; hükümden sonra, 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi ile uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alınmış olması ve UYAP üzerinden yapılan incelemede, Bursa

18. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2019 tarihli ek kararı ile sanık hakkında açılan kamu davasının uzlaşma nedeniyle düşmesine karar verildiğinin ve sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas olabilecek başkaca bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde tekerrür hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Bursa