Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5965 K.2025/18283

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 1-Sanık hakkında gece vakti konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün temyiz incelemesi neticesinde Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1-4. maddesinin gerektirdiği cezanın üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının ilk mahkûmiyet tarihi olan 13.05.2016 tarihi ile ikinci mahkûmiyet tarihi olan 05.11.2024 arasında dolduğu halde düşme kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde

mahkûmiyet kararı verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,