Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/5980 K.2025/14578

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin '' suça konu hırsızlık eylemini işlemediğini, suçun zamanaşımına uğradığını, beraat etmesi gerekirken mahkûmiyetine karar verildiğine'' ilişkin olduğu belirlenmekle.

Suç tarihinde gündüz vakti içerisinde sanığın açık kimlik bilgileri tesbit edilmeyen şüpheli bir şahısla birlikte başından itibaren katılanı takip ettikleri, önce üzerini kirletip sonra da yardım ediyormuş gibi davranarak dikkatini dağıttıkları, suçun işlenmesi sırasında içerisinde 11.000 TL bulunan bond çantayı yere açığa bırakan katılanın yanından fark ettirmeden çaldıkları olayda.

Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 tarih, 2012/6-1246 Esas, 1853 Karar sayılı, 28/11/2017 tarih, 2014/13-486 Esas, 2017/497 Karar sayılı, 07/02/2019 tarih, 2017/17-796 Esas, 2019/79 Karar sayılı istikrarlı kararlarından da anlaşılacağı üzere sanığa atılı çalma eyleminin katılanın üzerinden gerçekleşmemesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı basit hırsızlık suçunu oluşturduğu bu suçun karşılığı olan cezanın miktarı itibariyle aynı Kanunun 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesinde öngörülen cezaların üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık aslî dava zamanaşımı süresinin, 20.04.2009 tarihinde iddianame düzenlenmesi ile zamanaşımının kesildiği, sanığın savunmasının 12.03.2018 tarihinde alındığı iddianamenin düzenlendiği tarih ile savunmasının alındığı tarihleri arasında zamanaşımını kesen veya durduran herhangi bir sebebin bulunmadığı anlaşılmakla sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 5271 sayılı Kanun'un 303. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,