Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/6465 K.2025/17766

Sanığın 18.02.2015 tarihinde dosyaya sunduğu dilekçe ile hükme yönelik temyiz isteğini bildirdiği, mahkemenin 23.02.2015 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği, bahsi geçen kararın ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığa 23.02.2015 tarihinde tebliğ edildiği,

ek kararın yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmemesi suretiyle yanıltmaya neden olunduğu ve cezaevinde yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin de aynı Kanun'un 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılmaması nedeniyle geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 18.02.2015 tarihli dilekçesinin, mahkemenin 23.02.2015 tarihli temyiz isteminin reddi kararına yönelik temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu kabul edilmiş olup;

sanığın 18.02.2015 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hâle getirme ve temyiz isteminde bulunduğunun anlaşılması ile eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Kırıkhan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2015 tarihli ve 2013/106 Esas, 2014/115 Karar sayılı ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Katılanın aşamalarda, beslediği güvercinlerin hepsini bir çuvala doldurup damdan aşağı atarak güvercinlerin çoğunun ölümüne sebebiyet verdiğini beyan etmesi karşısında,

hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden eylemin teşebbüs aşamasında kaldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca indirim yapılması ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlendiği kabul edilmesine rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.