Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/8938 K.2025/18967

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu,1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, katılana ait işyerine gece sayılan zaman diliminde açık camdan girerek alarmın çalması ile işyeri içerisinde yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1,

116/4 ve 31/2. maddelerinde düzenlenen suçlar için öngörülen cezaların üst sınırlarına göre iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık aslî dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımını en son kesen işlem olan suça sürüklenen çocuğun sorgusunun yapıldığı 03.04.2015 tarihinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği 09.07.2019 tarihine kadar geçtiği, hırsızlık suçu yönünden ise aynı Kanun'un 66/1-d,

66/2 maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık aslî dava zamanaşımı süresine hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 1 yıl 3 ay 24 gün durma süresi de eklendiğinde, sorgu tarihi olan 03.04.2015 tarihinden, mahkûmiyet tarihi olan 22.05.2024 tarihine kadar geçtiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,