Yargıtay 2. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/9020 K.2026/1265)

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I-Sanık ... yönünden yapılan incelemede Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II-Sanık ... yönünden yapılan incelemede Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Kemalpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.04.2014 tarihli 2014/9 Esas, 2014/163 Karar sayılı ilâmının, kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 2.900,00 TL adlî para cezası olup kesin nitelikte olduğundan tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilâmının da olmaması nedeniyle, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,