Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2026/1239 K.2026/4561

Başsavcılığının 07.01.2026 tarihli ve KYB-2025/155345 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09/11/2021 tarihli ve 2021/55953 soruşturma, 2021/14779 esas, 2021/10783 sayılı iddianame ile açılan kamu davası üzerine Mersin

13. Asliye Ceza Mahkemesince mahkûmiyet kararı verilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun yargılamaya konu eylemi hakkında daha önceden Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 20/10/2021 tarihli ve 2021/56121 soruşturma, 2021/13729 esas, 2021/583 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama neticesinde, Mersin

1. Çocuk Mahkemesinin 05/04/2022 tarihli ve 2021/428 esas, 2022/129 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine karar verildiği ve anılan mahkûmiyet kararının 09/05/2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2021 tarihli ve 2021/13729 Esas sayılı iddianamesi ile şikâyetçi ...'a yönelik eylemleri nedeniyle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde. Mersin

1. Çocuk Mahkemesinin, 05.04.2022 tarihli ve 2021/428 Esas, 2022/129 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143/1, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

bu kararın 09.05.2022 tarihinde itirazın reddi ile kesinleştiği, anılan karardaki hırsızlık suçundan kurulan hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinafı üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi

6. Ceza Dairesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/1515 Esas, 2022/1707 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan kurulan hükmün, inceleme dışı yaşı büyük sanık ... hakkındaki yargılama dosyası ile birleştirme kararı verilip delillerin birlikte değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmesinin ardından, bozma sonrası yapılan yargılamada Mersin

1. Çocuk Mahkemesinin, 17.10.2022 tarihli ve 2022/500 Esas, 2022/441 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki hırsızlık suçundan yürütülen yargılamanın Mersin 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/750 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmesini takiben -suça sürüklenen çocuk ... hakkında Mersin

1. Çocuk Mahkemesince 05.04.2022 tarihli kararla iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan karar verildiği ve birleştirilen dosyanın yalnızca hırsızlık suçuna ilişkin olduğu gözetilmeden- Mersin

13. Asliye Ceza Mahkemesince suça sürüklenen çocuk ...'ün iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, yeniden verilen 01.11.2022 tarihli kararın -suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden- hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşıldığından,

anılan 01.11.2022 tarihli kararın kanun yararına bozmaya konu yapılamayacak olması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR