Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2026/1856 K.2026/4496

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1.maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1.maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "mahkemece bozma ilamının kapsamı ve sınırları aşılarak, sanık lehine olan hususlar yeterince tartışılmadan ve gerekçelendirilmeden hüküm tesis edildiğine, tehdidin mağdur üzerinde ciddi ve somut bir korku yaratıp yaratmadığı,

tehdidin yoğunluğu ve etkisinin karar yerinde yeterince tartışılmadığına, sadece mağdur beyanına dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulmasının ceza yargılamasının “şüpheden sanık yararlanır” ilkesiyle bağdaşmadığına, temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşmayı ya da alt sınırdan ceza tayinini haklı kılan somut ve denetlenebilir gerekçeler gösterilmediğine, tekerrür hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırılığına, TCK'nın 50... ile CMK'nın 231 maddeleri hükümlerinin uygulanmamasına karar verilirken soyut ifadelerle yetinildiğine ve sanığın kişisel ve sosyal durumu,

yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarının lehine yeterince değerlendirilmediğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede.