Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2006/18736 K.2007/7145

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm velayet, kişisel ilişki ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı-davalı koca Türk Medeni Kanununun 161. maddesine dayalı olarak "zina sebebiyle boşanmaya" karar verilmesini istemiştir. Davacı-davalı kocanın evlilik birliğinin sarsılmasına dayalı bir boşanma davası olmadığı halde, Türk Medeni Kanununun 166. maddesine dayalı olarak boşanmaya karar verilmesi isabetsizdir. Ancak bu yön temyiz konusu yapılmadığından bozma sebebi yapılmamış, yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Davalı-davacı kadının temyizinin incelenmesinde;

Temyiz edilen karar temyiz eden tarafa * 22.8.2006 günü tebliğ edilmiş ve fakat söz konusu karar yasada öngörülen (HUMK.432) l5 günlük süre geçtikten sonra * 12.9.2006 tarihinde verilen dilekçe ile temyiz edilmiştir.

# Kuşkusuz Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 2494 sayılı kanunla değiştirilen 432.maddesine göre, temyiz kanuni süre geçtikten sonra yapılır ise, temyiz isteminin reddine karar verme yetkisi hükmü veren mahkemeye aittir.

# Ne var ki Aile Mahkemelerince verilen kararların yasal süre geçtikten sonra temyiz edilmesi veya temyiz kabiliyetinin bulunmaması halinde dosyanın yerel mahkemece temyiz isteminin reddine karar verilmeden, Yargıtay'a gönderilmesi durumunda, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 2494 sayılı kanun ile değişik 432/4.maddesine göre, bu konuda bir karar verilmek üzere, dosya mahalline geri çevrilmeden doğrudan doğruya Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği(l.6.l990 günlü ve l989/3 Esas,l990/4 Karar sayılı) Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunca karara bağlanmıştır. Bu durumda gösterilen sebeple temyiz isteminin reddi gerekir.

3-Davacı-davalı kocanın temyizinin incelenmesinde; A-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre sair temyiz itirazları yersizdir. B-Müşterek çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki infaz yönünden tereddüt doğuracak şekildedir. "Babanın ikametinde görüştürülmesinin anne tarafından teminine" şeklinde hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi; taraflar aynı şehirde oturdukları halde müşterek çocuk ile baba arasında her ayın belirli haftalarında yatılı kalacak şekilde şahsi ilişki kurulmaması da doğru değildir.