Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2006/2463 K.2006/8656

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm nafakalar, vekalet ücreti ve manevi tazminat yönününden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının temyiz itirazları yersizdir.

2-Kadının temyizine gelince; Taraflar 15.10.2001 tarihinde evlenmişler, davalı koca düğün yapmaya yanaşmamış ve birlik görevlerini yerine getirmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen *kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak * kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

KARŞI OY YAZI

Davacı kadın tarafından evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I) davası açıldığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I) kararı verildiği, davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verildiği , hükmün davacı kadın tarafından temyiz edildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun “davalı kocanın düğün yapmaya yanaşmaması ve birlik görevlerini yerine getirmemesi” sebebiyle davacı kadına manevi tazminat verilmesi gerektiği yönündeki görüşüne katılmıyorum.

Dairemin “yerleşik” uygulamasına göre “düğün yapmayıp bağımsız ev hazırlanmamış olması manevi tazminatı gerektirmez. (Y2HD, 13.2.1984, 1071-1242, Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 723).

Dairemin bu görüşünün/uygulamasının aşağıdaki gerekçelerle “sürdürülmesinden” yanayım;

- 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ve diğer Kanunlarda erkeğe “düğün yapma” diye bir görev verilmemiştir.

- Evliliğin genel hükümleri (Ömer Uğur GENÇCAN, “4721 Sayılı Türk Medenî Kanununa Göre Evliliğin Genel Hükümleri”, Yargıtay Dergisi, Cilt:29, Ocak-Nisan 2003, Sayı:1-2, Sayfa:43-49. (Kısaltma: GENÇCAN-Evlilik Genel) arasında da böyle bir yükümlülük bulunmamaktadır.

- Ekonomik koşullar nedeniyle ülkemizde “düğün yapmamak” kural, “düğün yapmak” ise istisnadır.

- En varlıklı aileler bile günümüzde düğün yapmaktan kaçınmaktadır.

- “Bir an için” düğün yapmama bir “kusur” sayılsa bile böyle bir eylem manevi tazminatın “zarar unsurunu” (GENÇCAN-Boşanma-2, s. 707-708) oluşturmaz. Başka bir anlatımla düğün yapılmaması davacıyı “kişilik hakkı saldırıya uğrayan” konumuna getirmez.

- Aksine düşünce, düğün yapmayan kocaların tamamının eşlerinin kişilik haklarına “saldırıda bulunduklarını” gösterir ki böyle bir şey onların bile aklından geçmiş değildir.

Davacı kadının kişilik haklarına saldırı oluşturan başkaca bir eylem de kanıtlanamadığına göre davacı kadının manevi tazminat isteminin reddi konusunda yerel mahkeme hakimi ile “aynı görüşü” paylaşıyorum.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.