Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2007/1160 K.2007/12871

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı, dava dilekçesinde “ davalının son olarak 3.3.2006 tarihinde müşterek konutu terk ettiğini, davalıyı eve davet ettiği halde, dönmediğini, bu tarihten beri ayrı yaşadıklarını” bildirmiştir. Davacının, davalıyı davet etmesi evlilik birliğini devam ettirme iradesini ve birliğin çekilebilir olduğunu önceki olayların da hoşörüldüğünü gösterir. Hoşgörüyle karşılanan olaylar boşanma sebebi olarak kabul edilemez. Terk hukuki sebebine dayanan bir dava da bulunmamaktadır. Bu tarihten sonra yeni bir hadisenin varlığı da kanıtlanamamıştır. O halde davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde boşanmaya karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan , özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde dava tarihinden geçerli olmak üzere, anne yanında bulunan müşterek çocuklar Z, K ve E yararına Türk Medeni Kanununun 185/3, 186/3 maddelerine uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.