Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2007/1759 K.2007/15288

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından velayet, nafakalar, maddi tazminat, karşı dava ile ilgili kurulan hüküm ve vekalet ücreti yönünden, davalı-karşılık davacı (kadın) tarafından da, nafakalar ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşılık davacı (kadın), süresinden sonra verdiği cevap dilekçesiyle; ziynetler ve eşyaların iadesi için karşılık dava da açmıştır. Karşılık dava, ziynet ve eşyalara yöneliktir. Davacı-karşılık davalı vekili, karşı davanın süresi içinde açılmadığını süresinde ilk itiraz olarak (HUMK.m.187/8) ileri sürmüştür. Bu durumda, ziynetler ve eşyalara ilişkin karşı davanın tefrikine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-15.10.2001 doğumlu T.... H...'in davacı-karşılık davalı kocanın başka kadınla evlilik dışı ilişkisinden doğduğu, bu çocuğun tanıma yoluyla davacının hanesine tescil edildiği anlaşılmaktadır. Bu çocuğun annesi davalı-karşı davacı olmadığı halde, velayetinin davalı-karşı davacı kadına verilmesi doğru görülmemiştir.

4-Boşanmaya sebep olan olaylarda başka kadınla yaşayan ve bu kadından çocuk sahibi olan davacı-karşı davalı koca tamamen kusurlu olup, kadına atfedilebilecek bir kusur bulunmamaktadır.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen * kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak *kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.