Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2008/11801 K.2009/14057

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kocanın temyizine yönelik incelemeye gelince;

Davacı koca tarafından 4.7.2002 tarihinde açılıp, 15.04.2003 tarihinde red edilen ve 15.09.2003 tarihinde kesinleşen boşanma davasından sonra eşler barışarak birlikte yaşamaya devam etmişlerdir. Şu halde bu tarihten önceki olaylar affedilip, hoşgörü ile karşılanmıştır. 2.11.2003 tarihinde kocanın rahatsızlanarak hastanede tedavi görmesi sonrasında 13.11.2003 tarihinde hastaneden çıkan davacıya davalının bakmak istemediği, çocuklarına “ alın babanızı” dediği, birlik görevlerini yerine getirmediği, çocuklarının yanına giden davacının da 15.06.2004 tarihinde huzurevine yerleştiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle boşamaya neden olan olaylarda davalı kadının tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır .Tam kusurlu davalı (kadın) yararına yoksulluk nafakası takdir edilmesi doğru bulunmamıştır.