KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2008/15064 E., 2009/17867 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ekim 2009
- Mahkemesi
- Bakırköy 4.Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 28.3.2008
- Numarası
- Esas no:2005/663 Karar no:2008/166
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm 17.6.2008 tarihli ek karar ve asıl karar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1-Ek karara yönelik temyiz incelemesinde; davalı kadına gerekçeli karar tebliği Tebligat Kanununun 21. maddesi, Tüzüğün 29 ve 30.maddelerine göre yapılmış ise de davalı imzadan imtina ettiği halde ihbarname gösterilen adresdeki kapıya yapıştırılmamıştır. Bu nedenle gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligat usulsüzdür. Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur.
(Tebligat Kanunu md.32) Davalı gerekçeli kararı 16.6.2008 tarihinde öğrendiğini belirtip, aynı gün kararı temyiz etmiştir. Temyiz talebi süresinde olduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. Açıklanan nedenlerle mahkemenin 17.6.2008 tarihli ek kararının kaldırılmasına ve asıl hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesine karar verildi.
2-Davalının temyiz talebine yönelik yapılan incelemede; Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2008/15064, K. 2009/17867, 20 Ekim 2009 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama