Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2008/5206 K.2009/7772

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı-karşılık davalı koca vekilinin harcı ve kaydı bulunmayan katılma yoluyla temyiz talebinin incelenmesine yer olmadığına,

2-Davalı-karşılık davacı tanık beyanlarında geçen olaylardan sonra taraflar Japonya’ya giderek bir süre birlikte yaşamışlardır.Ayrı yaşanılan dönemde ise davacı-karşılık davalı kocadan kaynaklanan bir kusur ispat edilmemiştir. Hoşgörü ile karşılanan olaylar boşanmaya esas alınamaz. Bu nedenle davalı karşılık davacı kadının boşanma davasının kabulüne karar verilmesi doğru değilse de bu husus temyize gelmediğinden bozma sebebi yapılmamış yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

3-Davalı-karşılık davacı kadının, kocanın boşanma davasına yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Davacı-karşılık davalı tanık beyanlarında geçen olaylardan sonra taraflar Japonya’ya gitmişler ve bir süre birlikte yaşamışlardır.Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-karşılık davalı önceki olayları affetmiş, en azından hoşgörü ile karşılamıştır.Hoşgörü ile karşılanan olaylara dayanılarak boşanma istenemez. Ayrı yaşadıkları dönem içinde ise davalı-karşılık davacıdan kaynaklanan kusurlu bir davranışının varlığı da kanıtlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.