Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/14199 K.2010/15950

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadının reddedilen boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı-davalı kadının 8.6.2009 tarihli oturumdaki beyanı kocadan kaynaklanan kusurlu davranışları af anlamında değildir. Yapılan soruşturma, toplanan delillerle davalı-davacı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediğini ve eşini istemediğini söyleyerek eşini babaevine bıraktığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının davasının kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.