Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/17757 K.2010/19088

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davalı (kadın) tarafından, kusur tespiti, kişisel ilişki ve ziynetlerle ilgili talep yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Ana ve babadan her biri, velayeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir. Ana veya baba, amacına aykırı kullanmadıkça veya çocuğun yüksek yararına açıkça aykırı düşmedikçe çocukla kişisel ilişki hakkından yoksun bırakılamaz. Annenin, velayeti kendisine bırakılmayan çocuğu ile kişisel ilişki hakkını amacına aykırı kullanacağına veya anneyle kişisel ilişkinin çocuğun yüksek yararına açıkça aykırı düştüğüne ilişkin dosyada bir delil bulunmamaktadır. Kararda sözü edilen annenin olumsuz tutumu da, anneyi bu haktan yoksun kılmak için yeterli bir olgu değildir. O halde, velayeti davacıya bırakılan müşterek çocuk ile davalı anne arasında uygun kişisel ilişki tesisi gerekirken isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

3-Davalı süresinden sonra verdiği cevap dilekçeçesiyle ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedelinin tahsilini istemiş, bu konuda usulüne uygun bir karşılık dava açmamıştır. Bu taleple ilgili sonradan nispi peşin harcın yatırılmış olması cevap dilekçesindeki bu talebi karşılık dava haline getirmez. Öyleyse, davalının ziynetlere ilişkin talebi hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" kararı verilmesi gerekirken, davalı aleyhinde kesin hüküm oluşturacak şekilde ret hükmü kurulması da usul ve yasaya aykırıdır.